Open brief van de werkzoekenden aan de politiek

Geschreven door Hedzer Kooistra

Je ziet het pas als je het voelt. Dit is niet het verhaal van één burger. Dit is een verhaal van ruim een half miljoen kiesgerechtigde burgers. Een verhaal vol verrassingen. Verrassingen waar mensen tegenaan lopen wanneer ze hun baan kwijtraken.

 

De eerste verrassing
Stel je eens voor, ineens stopt je baan. Je was gewoon aan het werk. Je deed dat werk tot je boventallig werd omdat je werkgever moest krimpen of gewoon failliet ging. Jij stopte niet, je baan stopte.

De tweede verrassing
Je krijgt een WW-uitkering. Dat was je nooit van plan. De WW was voor die andere mensen, niet voor jou. Dat zou jou nooit overkomen. Je werkte tenslotte hard. Nu wordt je compleet verrast door een arbeidsmarkt die totaal veranderd is buiten jouw invloed om. Je deed precies wat de baas zo fijn vond, hard werken en targets halen. Je hoefde je dan ook niet te oriënteren op de arbeidsmarkt. De baas zou ook helemaal niet blij zijn als jij als werknemer je oriënteerde op de arbeidsmarkt. Het zou ook tot een vertrouwensbreuk geleid hebben en dat wilde je natuurlijk niet, want je bent loyaal. Loyaliteit, dat is toch een groot goed?

De derde verrassing
Jij denkt nog steeds dat je er niets aan kunt doen, maar de politiek denkt dat je gewoon lekker van een uitkering wil genieten. Je dacht ook altijd dat je geld reserveerde voor iets wat toch nooit ging komen. En nu wordt je verweten dat je een uitkering trekt. Het is jouw uitkering, maar als je er gebruik van maakt ben je een uitkeringstrekker. Je bent ineens een paria. Je ziet hoe mensen op de social media praten over bankhangers en uitkeringstrekkers. Je hoort politici uitkeringstrekkers beschimpen. Jij houdt nog vol en noemt jezelf een werkzoekende, gewoon omdat dat positiever klinkt. Je realiseert je ineens dat jij zelf vroeger ook zo over deze profiteurs sprak.

De vierde verrassing
Je moet het helemaal zelf doen. De UWV kan niet veel voor je doen omdat je met jouw opleiding en ervaring jezelf zou moeten kunnen helpen. En daar ben je het mee eens. Je ziet ook allerlei mogelijkheden, maar alles wat je probeert, mag niet. Of het mag wel, maar dan raak je je laatste dobber kwijt, die WW uitkering. De arbeidsmarkt drijft op dit moment grotendeels op tijdelijke arbeidsovereenkomsten. Maar, als je een tijdelijke baan of een parttime baan aanneemt, blijkt dat de uitkeringsregels dat eigenlijk niet toelaten. Dat komt vooral omdat voor de WW-er al snel niet meer te overzien is welk deel van de uitkering doorloopt en welk deel niet, of op welk deel je eventueel een lagere uitkering krijgt. Die complexe naweeën maken dat het onaantrekkelijk is om klussen aan te nemen. De regeltjes passen nog niet bij de nieuwe werkelijkheid waar jij mee geconfronteerd wordt. De optie om voor jezelf te beginnen, blijkt geen optie. Je moet binnen 6 maanden voldoende inkomen genereren of anders stoppen. Maar, bedrijven die binnen 6 maanden voldoende inkomen genereren, zijn een utopie.

En dan komen ook nog die welgemeende adviezen van je jobcoach, je vrienden en je familieleden…..weet je waar jij moet solliciteren? Dat is echt iets voor jou!….of solliciteer je wel genoeg?…of je moet ook werk onder je niveau accepteren hoor, want je kunt beter vanuit een baantje solliciteren dan vanuit een uitkering.

Als extra klap in je gezicht komt dan de suggestie dat je maar moet gaan schoffelen omdat je "iets terug moet doen voor de samenleving". Je hebt altijd gewerkt, belasting afgedragen en gespaard voor jouw WW en nu moet jij schoffelen om iets terug te doen? Hoezo terugdoen? En dan ook nog schoffelen met jouw opleiding, met jouw ervaring, jouw staat van dienst en kennis? Is dat nu het beste dat de politiek kan bedenken? Kunt u als politicus en als beleidsmaker zich de pijn voorstellen? Ik denk dat u dit pas ziet als u het voelt. Als u zelf in een parkje staat met die schoffel in de hand.

De vijfde verrassing
Zoals gezegd, de arbeidsmarkt is veranderd. Jij hebt niet vaak hoeven solliciteren na je studie en nu blijkt ineens dat een sollicitatiebrief niet meer de methode is om te solliciteren. Je moet het nieuwe solliciteren onder de knie krijgen. En sterker nog, je kunt ineens niet meer solliciteren naar een baan tot je pensioen, omdat die banen bijna niet meer bestaan. Je moet tot je pensioen blijven 'acquireren'. Je mag blij zijn met klussen van een paar maanden. Tot overmaat van ramp, kun je niet meer 36 maanden met drie aaneengesloten contracten bij een werkgever werken, maar maar 24. Je staat dus eerder op straat. Alleen maar omdat de politiek dacht dat dat een goede maatregel was om te zorgen dat tijdelijke medewerkers eerder een vast contract kreeg.

De zesde verrassing
Je gaat aan jezelf twijfelen, de teleurstellingen over afwijzingen stapelen zich op. “Waarom wil niemand mij? Ik heb toch niets verkeerd gedaan? Ik heb altijd hard gewerkt en gedaan wat de baas vroeg. Ik heb alleen vergeten op die arbeidsmarkt te letten!” Er ontstaat spanning in je relatie. Je partner is helemaal niet blij dat je thuis bent. Je durft bijna niet meer naar je kinderen toe uit te stralen dat je er nog alle vertrouwen in hebt, omdat je dat echt niet meer zo zeker weet. Je houdt de schijn op, maar je weet dat de kinderen weten dat je de schijn ophoudt. Je partner begint de kinderen bij je uit de buurt te houden, vanwege je wisselende stemmingen. Je durft overdag niet in je tuin te zitten, omdat de buren je dan kunnen zien. Je durft niet naar verjaarsfeestjes omdat iedereen daar praat over zijn werk en jij hébt geen werk.

De zevende verrassing
Je dreigt financieel kopje onder te gaan. Je kunt de rekeningen niet meer betalen. Dit heb je nooit kunnen bedenken. Je salaris zou toch blijven stijgen? Zo ging dat toch altijd? En dan die uitkering. Dat is ook echt je laatste strohalm. Het is niet 70% van je laatst verdiende loon, maar het is maximaal 1600 euro voor vier weken. Het is een complete aderlating voor je gezin. Er is geen enkel gezin met een modaal inkomen, of zelfs twee keer modaal, dat zomaar de klap kan opvangen van een paar honderd euro netto per maand minder. En dan komen de rekeningen die je niet meer kan betalen. Je moet een gesprek aangaan met de hypotheekverstrekker, omdat je het niet meer redt.

Is de achtste verrassing voor de politiek?
Dit is wat de werkzoekenden u te vertellen hebben. U heeft deze groep vergeten en beschimpt. U heeft regels gemaakt om te zorgen dat de niet-willers geen misbruik konden maken van hun uitkering. Maar u houdt feitelijk de wel-willers in een houdgreep en beperkt hun in het organiseren van hun eigen inkomen. Volgens het CBS wil 93% van de WW-ers zo snel mogelijk aan het werk. Dat is ook hard nodig. Hoe langer iemand in de WW zit, hoe verder hij of zij van de arbeidsmarkt afdrijft. Van de grote groep die vanuit de WW de bijstand inschuift, wordt 50% ziek in die bijstand, door stress. Die cijfers zijn nog vers en zullen u wellicht verrassen. De grote verrassing komt nog. Er zijn in 2017 verkiezingen. Er zijn meer dan een miljoen mensen die aan het werk willen. Dat zijn met hun mede-getroffen partners, ouders en kiesgerechtigde kinderen al snel 3 miljoen kiezers die op u kunnen stemmen als u ze hoop geeft. Die hoop op een zelfverdiende boterham, kan voor u het verschil maken tussen regeren en iets goeds doen óf de oppositie. Laat u zich verrassen? Ik denk het niet, want ook u kunt rekenen. Reken maar dat 3 miljoen kiezers niet op u stemmen als u ze geen hoop kunt bieden. En reken maar dat ze met deze verkiezingen zich ineens georganiseerd hebben. U kunt ze niet meer negeren.

Op de hoogte blijven?
Stuur een mail naar  of bekijk onze website https://wekr.nl

volg ons ook op

       

© 2013-2019. Alle rechten voorbehouden.